
นานมาแล้ว ณ ป่าใหญ่แห่งหนึ่ง มีกระรอกตัวหนึ่งอาศัยอยู่ มันเป็นกระรอกที่ใจดี มีจิตใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ และรักความสะอาดเป็นที่สุด
วันหนึ่ง ขณะที่กระรอกกำลังหาอาหารอยู่ มันก็ได้ยินเสียงร้องคร่ำครวญดังมาจากริมลำธาร
เมื่อมันวิ่งเข้าไปดู ก็พบว่ามีลูกกระรอกตัวน้อยตัวหนึ่ง กำลังตกน้ำ และกำลังจะจมหายไป
“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!” ลูกกระรอกร้อง
กระรอกตัวนั้นเห็นดังนั้นก็ตกใจยิ่งนัก มันไม่ลังเลที่จะกระโดดลงไปในน้ำ และพยายามช่วยลูกกระรอกน้อย
มันใช้ปากคาบลูกกระรอกน้อยไว้ แล้วพยายามว่ายน้ำเข้าฝั่ง
แต่กระแสน้ำเชี่ยวกรากมาก มันเองก็แทบจะเอาชีวิตไม่รอด
ในที่สุด ด้วยความพยายามอย่างสุดกำลัง มันก็สามารถพาลูกกระรอกน้อยขึ้นมาถึงฝั่งได้อย่างปลอดภัย
เมื่อลูกกระรอกน้อยปลอดภัยแล้ว มันก็กอดกระรอกตัวนั้นแน่น “ขอบคุณมากค่ะ! ถ้าไม่ได้คุณ หนูคงตายไปแล้ว”
“ไม่เป็นไรหรอก” กระรอกตอบ “เราทุกคนต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน”
หลังจากนั้น กระรอกตัวนั้นก็พาแม่ของลูกกระรอกน้อยมา และดูแลจนลูกกระรอกน้อยหายดี
เรื่องราวนี้ได้แพร่กระจายไปทั่วป่า สัตว์ทั้งหลายต่างสรรเสริญในความกล้าหาญ และความมีน้ำใจของกระรอกตัวนั้น
วันหนึ่ง มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น กษัตริย์แห่งแคว้นนั้น กำลังประทับอยู่ริมแม่น้ำ และทรงโยนเหรียญทองคำลงไปในแม่น้ำ
“ใครสามารถนำเหรียญทองคำนี้ขึ้นมาจากก้นแม่น้ำได้” กษัตริย์ตรัส “เราจะให้รางวัลเป็นทรัพย์สินเงินทองมากมาย”
เหล่าสัตว์ทั้งหลายต่างพากันแตกตื่น แต่ก็ไม่มีใครสามารถทำได้
กระรอกตัวนั้นเห็นดังนั้น ก็เกิดความคิดขึ้นมา
“ข้าจะลองดู” มันกล่าว
เหล่าสัตว์ทั้งหลายต่างมองมันด้วยความประหลาดใจ
“เจ้าเป็นแค่กระรอกตัวเล็กๆ จะไปทำอะไรได้” เต่าตัวหนึ่งกล่าว
“เจ้าอย่าไปเลย” ลิงตัวหนึ่งพูด “มันอันตรายเกินไป”
แต่กระรอกไม่สนใจ
มันกระโดดลงไปในแม่น้ำอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้ลงไปเพื่อช่วยเหลือใคร
มันดำน้ำลงไป และพยายามใช้ปากคาบเหรียญทองคำนั้น
แต่เหรียญทองคำนั้นจมลึกมาก และหนักเกินกว่าที่มันจะคาบขึ้นมาได้
กระรอกพยายามเท่าไหร่ก็ไม่สำเร็จ
ในที่สุด มันก็ต้องขึ้นมาบนฝั่งอย่างเหนื่อยอ่อน
กษัตริย์ทรงเห็นดังนั้น ก็ทรงรู้สึกผิดหวัง
แต่เมื่อทรงเห็นกระรอกที่พยายามอย่างเต็มที่แล้ว ก็ทรงรู้สึกสงสาร
“เจ้าพยายามอย่างเต็มที่แล้ว” กษัตริย์ตรัส “แม้เจ้าจะนำเหรียญทองคำขึ้นมาไม่ได้ แต่เราก็เห็นถึงความกล้าหาญและความเพียรของเจ้า”
กษัตริย์จึงพระราชทานรางวัลให้แก่กระรอก เป็นเครื่องประดับทองคำ และอาหารมากมาย
กระรอกดีใจมาก มันนำรางวัลที่ได้รับไปแบ่งปันให้กับสัตว์อื่นๆ ในป่า
จากนั้นมา กระรอกตัวนั้นก็กลายเป็นที่รักของสัตว์ทั้งป่า
มันได้สอนให้ทุกคนรู้ว่า แม้เราจะตัวเล็ก และไม่สามารถทำในสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้ แต่ความพยายาม และความกล้าหาญของเรานั้น ก็มีคุณค่า
และที่สำคัญที่สุด การที่เรามีน้ำใจช่วยเหลือผู้อื่นนั้น คือสิ่งที่ประเสริฐที่สุด
เรื่องราวของกระรอกตัวนี้เป็นเครื่องเตือนใจว่า เราไม่ควรประมาทในความสามารถของตนเอง และไม่ควรดูถูกความพยายามของผู้อื่น
— In-Article Ad —
ความกล้าหาญ ความพากเพียร และการมีน้ำใจช่วยเหลือผู้อื่น เป็นคุณธรรมอันประเสริฐ แม้จะไม่ประสบความสำเร็จตามที่ตั้งใจ แต่ความพยายามนั้นก็มีคุณค่าและควรค่าแก่การยกย่อง
บารมีที่บำเพ็ญ: วิริยบารมี, เมตตาบารมี
— Ad Space (728x90) —
528มหานิบาตความละโมบย่อมนำมาซึ่งหายนะณ อาณาจักรแห่งหนึ่งอันอุดมสมบูรณ์ มีควายป่าตัวหนึ่ง อาศัยอยู่ในป่าทึบ มันม...
💡 ความละโมบและความไม่รู้จักพอ เป็นกิเลสที่นำพาตนไปสู่หายนะ
96เอกนิบาตมหาปังกาฬิกชาดกณ เมืองสาวัตถี อันเป็นที่ประทับของพระพุทธเจ้า ครั้งนั้น พระองค์ทรงปรารภถึงพระราชาผู้ท...
💡 การมีจิตคิดพยาบาทอาฆาต แม้เพียงเล็กน้อย ก็อาจนำมาซึ่งผลกรรมอันเลวร้ายได้ ควรหมั่นเจริญเมตตาจิตอยู่เสมอ
254ติกนิบาตสุริยโชตรชาดก (ครั้งที่ 2) กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ แคว้นกาสี มีพระราชาผู้ทรงธรรมปกครองเมืองพาราณสี...
💡 การบำเพ็ญเพียรทางจิต มิใช่การหนีโลก แต่เป็นการแสวงหาความสุขที่แท้จริง และการช่วยเหลือผู้อื่นนั้นเป็นส่วนหนึ่งของการบำเพ็ญบารมี
84เอกนิบาตอุรคชาดก ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ แคว้นกาสี อันเป็นอาณาจักรอันรุ่งเรือง เต็มไปด้วยมหาชนผู้มีศรัทธาและป...
💡 ความเมตตาธรรมและการให้อภัยสามารถเปลี่ยนแปลงชีวิตของผู้กระทำผิดให้กลับมาเป็นคนดีได้ แม้ผู้กระทำผิดจะเคยมีอดีตที่มืดมนเพียงใดก็ตาม การให้โอกาสและการชี้แนะแนวทางที่ถูกต้อง ย่อมนำพาไปสู่การกลับตัวกลับใจ.
83เอกนิบาตวิเทหชาดก ในอดีตกาลนานมาแล้ว ณ กรุงมิถิลา แคว้นวิเทหะ อันเป็นที่ตั้งแห่งราชธานีอันรุ่งเรือง พระโพธิ...
💡 นิทานชาดกเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า การปกครองที่ดีนั้น นอกจากจะดูแลทุกข์สุขของประชาชนในด้านความเป็นอยู่แล้ว ยังต้องดูแลจิตใจของตนเองให้มั่นคง ปราศจากกิเลส และไม่ประมาทในการบริหารราชการแผ่นดิน การตั้งมั่นอยู่ในคุณธรรมและความซื่อสัตย์เป็นสิ่งสำคัญที่จะนำพาไปสู่ความเจริญและความสุขที่ยั่งยืน.
85เอกนิบาตมหาอุตรชาดก กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ แคว้นมคธ อันเป็นปึกแผ่นและร่มเย็นภายใต้ร่มพระบรมโพธิสมภารของพร...
💡 ความเมตตา กรุณา และการเสียสละ คือสิ่งสำคัญที่สุดในการดำเนินชีวิต การช่วยเหลือผู้อื่นที่ตกทุกข์ได้ยาก ไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตใดก็ตาม ย่อมเป็นการบำเพ็ญบารมีที่ประเสริฐ และนำมาซึ่งความสุขที่แท้จริง
— Multiplex Ad —